ده نکته برای امنیت کودک در فضای مجازی
قاون اول : هرگز اجازه ندهید کودکتان هیچ پرسش نامه و یا لیست سولاتی را که شامل اطلاعات خصوصی و فردی خانواده و شخص خود او , مثل (نام ,نشانی, محل کار والدین, نشانی مدرسه,شهر محل سکونت,جدول زمانی حضور غیاب خود و والدین,رموز کارت های اعتباری و یا هر کد امنیتی دیگر) را پر کند و برای کسی بفرستد.چرا که شکارچیان از طریق همین اطلاعات محل شما را شناسایی می کنند.
قانون دوم:هرگز موافقت نکنید که فرزندتان با کسی که بطور آن لاین گفتگو می کند از نزدیک دیدار کند.
قانون سوم: هرگز اجازه ندهید کودکتان در اتاق های گپ به تنهایی و بدون حضور سرپرست (مادر و یا پدر) وارد شود مگر آنگه طرف مقابل او را از قبل بشناسید و نسبت به اهداف او اطمینان داشته باشید.
قانون چهارم: اجازه ندهید پیغام های الکترونیکی جدید و یا لینک های نامربوط داخل صفحه را باز کند.
قانون پنجم:او اجازه ندارد پیغام الکترونیکی به افرادی که تازه با آنها در محیط اینترنت آشنا شده بدهد.
قانون ششم:هنگام گفتگوی الکترونیکی هرگز نباید موقعیت افراد منزل و یا بود و نبود آنها را به کسی اطلاع دهد.
قانون هفتم:به طمع به دست آوردن پول و یا هدیه هرگز در هیچ آگهی الکترونیکی ثبت نام نکند ,مگر با اجازه پدر و یا مادر.
قانون هشتم:هرگز تصویر خود و یا اعضاء خانواده را برای کسانی که در محیط مجازی با آنها آشنا شده ارسال نکند.
قانون نهم: هرگز نباد محصولاتی را که با استفاده از کارت اعتباری و به صورت آنلاین خریداری می شود ,را بخرد.
قانون دهم:موارد سوء استفاده از طریق اینترنت را برای کودک خود تعریف کنید . این کار می تواند به صورت ملموس به زبان قابل فهم و از طرف یک شخص مورد اعتماد مانند معلم ,مربی و یا پرستار بچه انجام شود.
قانون یازدهم : از ابتداء راه اندازی اینترنت با کودکان شرط کنید که در ساعات معین و به مقدار معین و تحت نظارت شما حق استفاده از این فضای مجازی را دارند . گاه دیده می شود والدین به سبب مشغله زیاد کودک و به طور ناخواسته را به سوی فضای مجازی می برند و از کم و کیف فعالیت های کودک اطلاعی ندارد.
قانون دوازدهم:برای هر کدام از اعضا یک کد ورودی بگذارید .
قانون سیزدهم:کامپیوتر را در فضایی مشترک مثل اتاق نشیمن خانواده نگه داری کنید .
قانون چهاردهم:هیچ برنامه امنیتی و محافظتی نمی تواند جای شما والدین عزیز را بگیرد.
تهیه و ترجمه:گروه سبک زندگی سیمرغ
